GAZETKA PRZEDSZKOLNA
„Na Widoku” nr 3
-WRZESIEŃ
-PAŹDZIERNIK
-LISTOPAD
- GRUDZIEŃ
- STYCZEŃ
- LUTY
2019/2020 r.
„CZYŚCIOSZEK” P. Siewiera – Kozłowska
Mam mydełko i ręczniczek,
Mycie rączek dzielnie ćwiczę.
Wiem, gdzie w kranie woda  płynie,
Swoją buzię sam umyję.
Rączki buzię, zęby też.
Co mam w kubku, czy już wiesz?
W kubku mam szczoteczkę swoją,
Żeby ząbki myć wesoło!
Szczotka z pastą za pan brat,
Taki ze mnie czysty skrzat!
 
W TYM NUMERZE:
 - „DZIECI Z ZABURZENIAMI PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO”
- „ZABURZENIA ZMYSŁÓW U DZIECI”
- „BAJKOWA ORKIESTRA W PRZEDSZKOLU – CZYLI JAK SIĘ BAWIMY MUZYKĄ”
 - „NIEZWYKŁE ŻYCIE JOASI”
-„PROJEKT SPORTOWY W GRUPIE VII I VIII”
 OD REDAKCJI
Przed Państwem kolejny numer naszej przedszkolnej gazetki, której autorkami artykułów są nauczycielki z naszego przedszkola.. W czasie pandemii łączymy się wspólnie z Dziećmi i Rodzicami podczas naszej „kwarantanny” zdalnie poprzez media społecznościowe. Czekamy, by ten trudny czas zakończył się dobrze dla naszych rodzin.
 
Z ZAGADNIEŃ PRACY WYCHOWAWCZEJ I DYDAKTYCZNEJ
„DZIECI Z ZABURZENIAMI PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO”
 
Dzieci, które mają problemy  z przetwarzaniem sensorycznym  nie są najłatwiejszymi towarzyszami zabaw. Ich nadwrażliwość  na dotyk, dźwięk, bodźce wzrokowe i niektóre ruchy powoduje, że są rozproszone.
Wszystkie dzieci wiedzą, jak to jest czasem być nie w sosie, nie na miejscu, jak to jest  nie być w stanie zgrać się z otoczeniem, nie pasować do świata.
Jednak niektóre dzieci są nie – zgrane przez większość czasu. Wyobraźmy sobie dziecko, które:
  • jest nadmiernie wrażliwe na dotyk, bodźce wzrokowe, słuchowe, ruchowe;
  • jest impulsywne, rozprasza się, wierci się;
  • słabo biega, skacze, jest niezgrabne i niezdarne, często przewraca się i potyka
  • jest nadmiernie ruchliwe lub ma problemy z wykonywaniem czynności ruchowych;
  • łatwo się męczy, garbi się, „rozwala się na krześle”
  • ma trudności z zaakceptowaniem zmian, nawet, jeśli chodzi o zmianę z jednej znanej mu zabawy na inną;
  • ma trudności z „nakręcaniem się” i uspokajaniem się, budzeniem się rano i zasypianiem wieczorem oraz spaniem w nocy.
Jaka przyczyna kryje się za tym dziwnym zachowaniem? Na pewno stany chorobowe czy problemy emocjonalne  mogą wpłynąć na zachowanie dziecka, ale również przyczyną może być zaburzenie integracji sensorycznej.
Co to jest integracja sensoryczna? To typowy proces neurologiczny, dzięki któremu organizujemy nasze wrażenia zmysłowe, by poprawnie funkcjonować w otoczeniu.
Większość ludzi  jest w stanie wymienić pięć zmysłów: wzroku, słuchu, powonienia, smaku i dotyku. Tak  naprawdę według neurologów, mamy jeszcze kilka ważnych zmysłów:
  • zmysł równowagi – przez ucho wewnętrzne dostarcza informacji o równowadze i ruchu oraz pozycji głowy i ciała względem powierzchni ziemi,
  • Zmysł kinestetyczny- poprzez mięśnie i stawy dostarcza informacji o tym, gdzie w danej chwili znajdują się członki naszego ciała, jak są ułożone i co robią.
Dzięki właściwemu przetwarzaniu informacji z naszych wszystkich zmysłów nasza samokontrola, samoocena, umiejętności ruchowe, funkcje uczenia się rozwijają się prawidłowo.
Co dzieje się, gdy pojawia się zaburzenie przetwarzania sensorycznego?
Pierwszą oznaką  zaburzeń integracji sensorycznej  są nietypowe reakcje – dziecko albo unika  pewnych wrażeń, lub domaga się nadmiernej stymulacji. Takie nie –zgrane dziecko źle interpretuje informacje                  z otoczenia lub nie wie,  jak je użyć. Na przykład może wpaść w złość, bo metka na bluzce go drapie. Może nie zauważyć, że założyło spodnie tyłem do przodu. Może panicznie bać się psa lub ignorować zagrożenie.  Może dławić się  z powodu faktury jedzenia lub wpychać wszystko, co znajdzie, jadalne czy nie, do buzi. Może zignorować pędzące samochody i wybiec na środek jezdni, albo dźwięk przekręcanego klucz w zamku może być dla niego za głośny.
Dzieci  z zburzeniem integracji sensorycznej zazwyczaj nie czują się bezpieczne. Gdy próbują radzić sobie ze zwyczajnymi czynnościami, ich reakcje mogą być nieskuteczne i niezgrabne.
Jak można pomóc dziecku z zaburzeniami integracji sensorycznej?
W takich przypadkach polecana jest terapia zajęciowa oparta na integracji sensorycznej. Terapia zajęciowa  obejmuje ocenę zaburzenia, dobranie właściwego  kierunku terapii, terapię właściwą oraz konsultacje.  W terapii przewidziane są typowe zajęcia, takie ja huśtanie się , wspinanie, skakanie, zapinanie guzików od ubrania, rysowanie, pisanie. W trakcie zajęć dziecko będzie wykonywało czynności mające na celu wzmocnić jego koordynację motoryczną i kontrolę mięśni, dzięki czemu poprawie ulegną ruchy świadome. Dziecko w sposób przyjazny  i naturalny zdobędzie  informacje na temat ruchowych i dotykowych wrażeń sensorycznych.  Dzięki terapii sensorycznej dziecko nauczy się osiągać zamierzone cele, a dzieci właśnie to bardzo lubią.
Co mogą  zrobić rodzice i opiekunowie, aby pomóc się dziecku zgrać?
Przypomnijmy sobie nasze dzieciństwo.  Najmilej wspominamy te wydarzenia, które obfitowały we wrażenia sensoryczne.  Zwykle czuliśmy się szczęśliwi, gdy huśtaliśmy się, wchodziliśmy na drzewa, jeździliśmy na wrotkach, rowerze, skakaliśmy na skakance,  budowaliśmy babki z piasku, wskakiwaliśmy w kałuże, lepiliśmy bałwana.
Pamiętajmy, że czasy się zmieniają, ale dzieci nie. Pomijając ich zdolności i wiek rozwojowy, one wciąż  potrzebują tych starych, dobrych zabaw, które królowały w dziecięcym świecie dziesiątki lat temu.  Zabawa  w trójwymiarze, w której trzeba sporo się napracować, używając obu rąk, sprawia, że mózg                  i ciało szybciej się rozwija. Jeśli tylko możecie,  bawcie się na podwórku.  Dzieci mogą rozwinąć swoje umiejętności  sensoryczno-motoryczne tylko wtedy, gdy mogą je wyćwiczyć. Dzieci uczą się  przez działanie.
Zabawy dziecka z rodzicem nie zastąpią profesjonalnej pomocy terapeutycznej  ale na pewno polepszają umiejętności dziecka, budują  zdrowe relacje rodzinne, bo mogą w nich brać udział rodzice, bracia                          i siostry dziecka.
Polecamy zbiór ciekawych zabaw sensorycznych  zebranych w książce „Nie-zgrane dziecko-w świecie gier i zabaw” Carol Stock Kranowitz
mgr Jolanta Czerwonka
 
„ZABURZENIA ZMYSŁÓW U DZIECI”

DZIECKO Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ DOTYKOWĄ
            Najważniejszym odbiorcą bodźców dotykowych jest dłoń. To jej używamy najczęściej do sprawdzania czegoś dotykiem. Dlatego obserwując dziecko, trzeba uważnie przyglądać się, w jaki sposób posługuje się ono swoimi dłońmi. Dziecko z nadwrażliwością dotykową będzie  sprzeciwiało się dotykaniu. Dotyk innego człowieka może sprawiać im niezwykłą przykrość.
            Dzieci te przejawiają niechęć do ubrań wykonanych z szorstkich tkanin, przylegających do ciała, krępujących ich ruchy.
            Nie znoszą one również dużych różnic temperatur i ciśnienia, nie tolerują bólu i unikają wrażeń dotykowych ze strony innych osób.
            Przyjemny jest tylko dla nich własny dotyk – delikatny i rytmiczny.
            Do zabawy wybierają zazwyczaj miękkie, pluszowe zabawki, których używają do głaskania i delikatnego łaskotania swojego ciała.
JAK POSTĘPOWAĆ Z DZIECKIEM Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ DOTYKOWĄ?
            Należy pamiętać, że takie dzieci są bardzo wrażliwe na doznania dotykowe, które są poza jego kontrolą. Należy wyeliminować wszystkie sztywne, przylegające do ciała ubrania. Trzeba je bardzo ostrożnie przytulać, aby go nie wystraszyć.
            Opracowując plan terapii dla dziecka nadwrażliwego dotykowo trzeba wyjść od sytuacji, które sprawiają dziecku przyjemność, np. jeśli gładzi się po policzku, zacznijmy je bardzo delikatnie głaskać. Jeżeli będzie to tolerowało, trzeba przejść do głaskania innych części ciała – głowy, szyi, itd.
            Celem tej terapii będzie wyrobienie tolerancji na bodźce dotykowe pochodzące z zewnątrz a nie od samego dziecka.
OBRAZ DZIECKA ZE ZBYT MAŁĄ WRAŻLIWOŚCIĄ NA DOTYK
            Są to dzieci, które same dostarczają sobie stymulacji. Gryzą się, uderzają, szczypią  w miękkie części ciała. Wszystko to, co dla nas wydaje się bolesne, im wydaje się sprawiać przyjemność.
            W skrajnych przypadkach dzieci takie mogą doznać poważnych skaleczeń i nie płakać.
            W pracy z dzieckiem ze zbyt małą wrażliwością na dotyk można stosować szczotki, szorstkie ręczniki do masażu różnych części ciała. Takie dzieci lubią głębokie masaże, szczypanie, oklepywanie.
DZIECKO Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ WĘCHOWĄ
            Dziecko nadwrażliwe węchowo żyje w świecie zapachów, których normalni ludzie nie odczuwają. Są one w stanie odczuwać zapachy na znacznie większą odległość niż sobie wyobrażamy. Dlatego dzieci te uciekają przed normalnymi zapachami innych ludzi.            Dzieci nadwrażliwe węchowo sprawiają kłopoty przy karmieniu. Nie mogą zjeść rzeczy silnie pachnących, ponieważ zapach potraw wywołuje                  u nich mdłości.
JAK POSTĘPOWAĆ Z DZIECKIEM Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ WĘCHOWĄ?
W przypadku dzieci nadwrażliwych węchowo należy zrezygnować z używania środków o silnym zapachu (kosmetyków, środków piorących, odświeżaczy do powietrza).
            Dużym problemem dla tych dzieci są zapachy kuchenne. Przyrządzane dla nich potrawy powinny mieć łagodny smak. Trzeba z takim dzieckiem jak najwięcej przebywać na świeżym powietrzu.
            Należy bardzo powoli wprowadzać w świat zapachów innych ludzi. Nigdy nie podsuwać niczego pod nos, lepiej żeby źródło zapachu było od niego bardziej oddalone.
ZBYT MAŁA WRAŻLIWOŚĆ WĘCHOWA
            Są to dzieci poszukujące silnych wrażeń zapachowych. Największą radość sprawia im przebywanie w towarzystwie silnych zapachów. Często rozsmarowują one własne ekstrementy na ścianach, meblach, sobie samych.
            Dzieci te mają nawyk obwąchiwania każdego przedmiotu, osób znajdujących się w pomieszczeniu. Dzieci zbyt mało wrażliwe węchowo mają ręce ciągle mokre od śliny. Zapach śliny dostarcza im przyjemnych doznań węchowych. Własny zapach daje im poczucie bezpieczeństwa, a im jest silniejszy tym lepiej.
            Dziecko takie powinno mieć kontakt z silnymi, ostrymi zapachami. Należy podsuwać im rzeczy do wąchania prosto pod nos i zawsze mówić, co to za zapach. Trzeba przedstawiać dziecku ostre zapachy występujące w czystej postaci i w miarę postępów prezentować mu zapachy coraz mniej intensywne                   i z coraz większej odległości. W tym momencie jest już ono przygotowane do odróżniania zapachów.
            Kolejnym etapem jest odzwyczajanie dziecka od wąchania nieprzyjemnych naturalnych zapachów. Należy pilnować, aby woda w toalecie była natychmiast spuszczana, a rzeczy do prania powinny być przechowywane w szczelnie zamkniętych pojemnikach.       Następny krok, to odzwyczajanie dziecka od obwąchiwania różnych przedmiotów i osób. Chodzi tu o zwiększenie odległości, z jakiej dziecko je wącha. Powinno ono się nauczyć, że zapachy przenoszą się w powietrzu                  i same do niego docierają.
DZIECKO Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ SMAKOWĄ
            Dzieci nadwrażliwe smakowo są okropnymi niejadkami. Już we wczesnym dzieciństwie wypluwają wszystko, co zbyt silnie stymuluje ich kanał smakowy. Mają swoje ulubione potrawy, które najczęściej mają bardzo delikatny smak.
JAK POSTĘPOWAĆ Z DZIECKIEM Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ SMAKOWĄ?
            Dzieci z nadwrażliwością smakową mają problemy z jedzeniem. Nie lubią ostrych potraw, należy więc ich unikać w ich jadłospisie. Najczęściej dzieci te używają do próbowania czubka języka (który wyczulony jest na smak słodki słony), są więc znane im te smaki             Dopóki u tych dzieci nie unormuje się poczucie smaku, nie należy podawać im kwaśnych ani gorzkich potraw.
            Wprowadzając nowe potrawy trzeba zawsze mieszać im z takimi, które są im już znane. W terapii należy rozpoczynać od potraw łagodnych, potem trzeba przejść do słonych, a na końcu podawać smaki kwaśne i gorzkie.
ZBYT MAŁA WRAŻLIWOŚĆ NA SMAK
            Są to dzieci, które potrafią zjeść wszystko. Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ zjadają również rzeczy niejadalne.
            W przypadku takich dzieci, należy przede wszystkim usunąć z domu substancje, które są trujące (głownie chodzi o wszelkie chemikalia).Dzieci te nie odróżniają smaków – głównym celem terapii – jest nauczenie ich tego. Okazuje się, że najlepiej jest rozpoczynać pracę z tymi dziećmi od smaku gorzkiego (podajemy go w płynie na koniec języka).
            Po gorzkich płynach przechodzimy do płynów kwaśnych. Obydwa rodzaje płynów podajemy przez około dwa tygodnie. Następnie wprowadzamy smak słony – na czubek języka, a po kolejnych dwóch tygodniach smak słodki. Gdy dziecko nauczy się w ten sposób odróżniać smaki, można je zacząć mieszać
 
Literatura:
  • Poznawanie zmysłów przez zabawę  - J. Silberg
  • Uczenie się przez zmysły - Violet F. Maas
  • Program psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju – A. Franczak, K. Krajewska
  • Patrzeć- słyszeć- czuć : zabawy rozwijające zmysły dla dzieci w wieku od 3 do 8 lat - E. Wagner
  • Zabawy rozwijające zmysły - A. Erkert 
 
mgr Ewa Wójtowicz
 
„BAJKOWA ORKIESTRA W PRZEDSZKOLU – CZYLI JAK SIĘ BAWIMY MUZYKĄ”
 
       Lekcja pierwsza: „ Muzyka łagodzi obyczaje” - rozwijanie umiejętności rozpoznawania rodzajów muzyki oraz wyrażanie muzyki ruchem ciała.
       Dziecko poprzez ruch, dźwięk, słuchanie muzyki i śpiewanie ma możliwość twórczo działać, porozumiewać się z rówieśnikami i dorosłymi. Dzięki różnorodnym formom aktywności muzycznej wyzwala w sobie pozytywne emocje i chęć nauki. Zafascynowana przed wielu laty metodą Pani Lidii Bajkowskiej staram się przekazać kolejnym pokoleniom naszych przedszkolaków miłość i pasję do muzyki. Dzieci mają możliwość grania na instrumentach perkusyjnych i dzwonkach chromatycznych. Każdego poznają nowe biorąc udział w zabawach ruchowo-muzycznych, tanecznych, rytmicznych, instrumentalnych i wokalnych. Zajęcia prowadzone są w ramach zaplanowanego scenariusza jak też dzieci działają spontanicznie i twórczo, pokazując możliwości i nieskończone pokłady twórczego działania.
W trakcie zabaw muzycznych przedszkolaki za pomocą sylwet ilustrują rodzaje muzyki:
- Nastrój muzyki- muzyka smutna – chmurki, muzyka wesoła – słoneczka,
- Tempo utworu- muzyka szybka – samolot, muzyka wolna – ślimak,
- Natężenia muzyki – zabawa w ECHO – głośno i cicho,
- Rodzaje dźwięków – dźwięki wysokie – ptaszki, dźwięki niskie – niedźwiedź.
Dzieci także w trakcie zabaw ruchowych i rytmicznych, słysząc różnorodne utwory muzyczne grane na pianinie, melodie w wersji instrumentalnej i piosenki pokazują własnym ciałem muzykę wcielając się                               w słoneczka, chmurki, ślimaki, samoloty, Echo, ptaszki i niedźwiadki.
 
Pokazując dzieciom różne gatunki muzyczne rozwijamy ich horyzonty, zainteresowania ale także wspomagamy i działamy terapeutycznie. Dzieci obcując z muzyką mają okazję na spontaniczność, ruch ale też tak ważne w ciągu długiego i pracowitego przedszkolnego dnia wyciszenie oraz relaksację, gdyż jak wcześniej wspomniałam „Muzyka łagodzi obyczaje”.
 
mgr Magdalena Bielak
 
 
„(NIE) ZWYKŁE ŻYCIE JOASI”
Proponowany przeze mnie zbiór opowiadań skierowany jest do dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym oraz ich rodziców. Opowiadania mogą być początkiem rozmów z dzieckiem o sprawach z jego perspektywy bardzo ważnych, z którymi często trudno sobie poradzić. Przygody Joasi pozwalają zrozumieć emocje i nazwać uczucia, które towarzyszą dzieciom każdego dnia (…) .
  1. Joasia zostaje siostrzyczką
  2. Joasia odkrywa talent
  3. Joasia porządkuje swój pokój
  4. Joasia zaprzyjaźnia się z „NudziMisiami”
  5. Joasia tęskni za Tatą
  6. Joasia kłóci się z koleżanką
  7. Joasia poznaje nowego kolegę
  8. Joasia próbuje zrozumieć ciszę
  9. Joasia ma muchy w nosie
  10. Joasia robi zakupy
  11. Joasia chce mieć psa
  12. Joasia idzie do szkoły
 
Joasia zaprzyjaźnia się z „NudziMisiami”
  • Nuuudzi mi się, nuuudzi mi się - krzyczała Asia chodząc w kółko po pokoju.
  • Zajmij się czymś – odpowiedział zajęty naprawianiem kranu tata.
Za oknem było słychać tylko krople deszczu uderzające o parapet, a na ulicach nie było prawie nikogo. Tata Asi zajmował się majsterkowaniem - bardzo to lubił. Dziewczynka często nazywała go złotą rączką. Mama w tym czasie prasowała ubrania i układała je w szafie.
Nudzi mi się – głośniej krzyczała Joasia, aby zwrócić na siebie uwagę.
  • Gdzie? – pytała mama, wchodząc do pokoju.
  • Ale co, gdzie? – zapytała zdziwiona dziewczynka.
  • No gdzie są te NudziMisie?
  • Jakie misie?
  • Kiedy nie masz pomysłu na zabawę, wtedy wyobraź sobie NudziMisie. One bardzo chętnie się
z tobą pobawią w co tylko zechcesz. Musisz użyć do tego swojej wyobraźni.
  • Nie wierzę w takie rzeczy mamo. Jestem na to za duża. – śmiała się Asia.
-Wszystko zależy od ciebie. Mama wróciła do swoich zajęć, a tata wciąż borykał się z popsutym kranem.
Po pewnym czasie rodzice Joasi zaniepokojeni ciszą, weszli do pokoju córki. Okazało się, że na dywanie leżą prawie wszystkie jej zabawki, a Asia nawet nie zauważyła ich obecności - była tak pochłonięta zabawą.
  • Nasza córka poznała wreszcie NudziMisiów – z uśmiechem powiedziała do męża.
  • To mamy trochę czasu tylko dla siebie – zaśmiał się tata dziewczynki.
 
Joasia poznaje nowego kolegę
W drodze powrotnej z przedszkola Asia była bardzo zamyślona.
  • O czym tak myślisz? – zapytał zaciekawiony tata.
  • Dzisiaj do naszej grupy dołączył Jaś. Przeprowadził się z innego miasta i teraz będzie chodził
do naszej grupy.
  • I co pewnie polubiłaś go od pierwszego dnia?
  • No właśnie…
  • O co chodzi? – spytał zatroskany tata.
  • Bo widzisz, ja bardzo bym chciała z nim porozmawiać, ale nie potrafię.
  • Jak to nie potrafisz, co ty w ogóle mówisz głuptasku? – zaśmiał się.
  • Jaś nie słyszy.
W trakcie obiadu mama z ogromnym przejęciem oznajmiła wszystkim, że Filip dzisiaj postawił swoje pierwsze kroki. Tata bardzo ucieszył się z tej wiadomości i koniecznie chciał zobaczyć nową umiejętność syna.
  • A ty Joasiu nie cieszysz się? – zapytała mama.
- Cieszę, ale… - odpowiedziała dziewczynka, mieszając powoli łyżką w talerzu z zupą.
Tata szybko wyjaśnił, czym Asia się tak martwi. Mama natychmiast wpadła na pomysł. Odeszła od stołu i zadzwoniła do cioci Beaty, która mieszkała w sąsiednim bloku. Po godzinie ciocia pojawiła się w ich mieszkaniu. Mama wyjaśniła wszystkim, że obok cioci mieszka starszy pan, który od urodzenia jest głuchy, a ona często robi mu zakupy i od czasu do czasu pomaga w porządkach domowych.
  • Asiu bardzo chętnie nauczę cię języka migowego – powiedziała ciocia Beata.
  • Języka migowego?
  • No tak, osoby niesłyszące porozumiewają się ze sobą za pomocą migania. Układają swoje dłonie i palce w taki sposób, żeby pokazać określone znaki.
  • Dzień dobry - ciocia nagle rozłożyła obydwie dłonie na boki, a potem ułożyła z palców kółeczko i przyłożyła do kącika ust.
  • To naprawdę jest łatwe, naucz mnie tych wszystkich znaków – poprosiła zapatrzona w ciocie
Przez cały weekend Asia z ogromną radością uczyła się języka migowego. Rodzice byli
bardzo dumni, widząc jej zaangażowanie. A dziewczynka z każdym nowym znakiem nabywała coraz więcej pewności w miganiu.
W poniedziałek, po wejściu do sali przedszkolnej Joasia od razu podeszła do Jasia i pomachała swoją dłonią.
  • Jak się masz ? – zamigał uśmiechnięty chłopiec.
  • Dobrze - Asia natychmiast złożyła kciuk i palec wskazujący w kółeczko i przyłożyła do ust. Zadowolony chłopiec zaprosił Asię do zabawy.
Joasia idzie do szkoły
Kilka dni temu Asia rozpoczęła naukę w szkole. Każdego ranka z radością wstawała z łóżka, pakowała do plecaka drugie śniadanie, które sama przygotowywała sobie dzień wcześniej i wyruszała do szkoły. Była szczęśliwa, bo siedziała w ławce ze swoją przyjaciółką z przedszkola - Zuzią i dzięki temu spędzała z nią większość czasu. Rodzice byli bardzo dumni z Joasi, że tak świetnie radzi sobie w nowej sytuacji i z tej okazji zabrali ją i Filipa na wycieczkę rowerową.
W poniedziałek, kiedy Asia wróciła ze szkoły, rzuciła plecak na podłogę i zamknęła się w swoim pokoju. Rodzice zdziwili się, ponieważ codziennie po powrocie dziewczynki
mieszkanie przepełniało się opowiadaniami ze szkolnej ławki, których wszyscy słuchali z ogromnym zainteresowaniem.
  • Co się stało Joasiu? – zapytał tata wchodząc do jej pokoju. Mama usiadła obok niej na łóżku i przytuliła do siebie. Dziewczynka rozpłakała się.
  • Martwimy się o ciebie. Jeśli masz problem, powiedz o nim, a zaraz znajdziemy sposób, żeby go rozwiązać.
  • Nie da się go rozwiązać – powiedziała przez łzy.
  • Z każdej sytuacji jest wyjście – powiedziała mama ocierając łzy chusteczką.
Okazało się, że Joasia nie odrobiła pracy domowej i nauczycielka zwróciła jej uwagę. Co więcej Zuzia i jeszcze kilka osób z klasy dostało bardzo dobrą ocenę i pochwałę od pani na forum klasy. Asi było bardzo przykro, gdyż zawsze wzorowo odrabiała zadane prace.
  • Joasiu każdemu zdarza się czasem zapomnieć – pocieszał ją tata.
  • Ja już nigdy nie chcę o niczym zapominać. Zuzia jakoś nie zapomniała – opowiadała rozżalona.
  • Mam coś dla ciebie – tata wręczył jej mały kolorowy notes. Od dzisiaj będziesz zapisywała
sobie na lekcji wszystko to, co jest zadane i dzięki temu już nigdy o niczym nie zapomnisz.
  • Tato, a może Zuzia właśnie ma taki notes, dlatego nie zapomniała odrobić zadania?
z uśmiechem zapytała dziewczynka.
  • Pewnie tak. Teraz tylko pamiętaj, żeby codziennie spakować notes do plecaka – powiedział żartobliwie tata.
mgr Karolina Milichiewicz
„Projekt sportowy w grupie VII i VIII”
 
Na przełomie listopada i grudnia 2019 r. dzieci z grupy VII i VIII brały udział w projekcie sportowym pt.: ”Aktywizacja sportowa dzieci w wieku 3 -12 lat” zorganizowanym przez Uczniowski Klub Sportowy „Widok Lublin” ze środków budżetu obywatelskiego Miasta Lublin . Dwa razy w tygodniu dzieci aktywnie uczestniczyły w zajęciach z trenerem. Głównym celem projektu było angażowanie dzieci do różnorodnych form aktywności ruchowej ,gier i zabaw dostosowanych do wieku , stopnia sprawności i zainteresowań sportowych. Trenerzy starali się kształtować  pozytywne cechy charakteru i osobowości poprzez uczestnictwo w  realizacji zadań sportowych .Dzięki tym zajęciom ogólnorozwojowym dzieci mogły kształtować pozytywne nawyki sportowe. Dzieci świetnie się bawiły biorąc udział w tym projekcie.
Justyna Sławacka- Makowska
KĄCIK FROEBLOWSKI
Kilka słów o Froeblu…
Artykuł dedykuję tym wszystkim, którzy jeszcze nie słyszeli o kreatywnym nauczycielu, miłośniku przyrody i twórcy „ogródków dziecięcych”, czyli instytucji wychowawczych dla dzieci 3-6 letnich.
Friedrich Wilhelm Froebel nazywany prorokiem, ojcem nowożytnego wychowania przedszkolnego. Niemiecki pedagog, teoretyk wychowania przedszkolnego i architekt, który w latach 1782-1852, wprowadził autorski system metodyczny, oparty na zabawowej i zajęciowej samodzielności oraz aktywności dziecięcej.
 „Przedszkole to ogródek, w którym rosnące rośliny to dzieci, a nauczyciel jest ogrodnikiem dbającym i pielęgnującym ich rozwój”.
 
W czasach, w których żył, takie podejście nie było popularne a wręcz zaskakujące, ponieważ dziecko traktował jak niezwykłą indywidualną i niepowtarzalną istotę, która zawsze była stawiana w centrum zainteresowania.
 
Współcześnie idee freblowską przypomniała i wprowadziła do polskich przedszkoli dr Barbara Bilewicz-Kuźnia we współpracy z Froebel.pl. 
 
Freblowskie założenia? -  to przede wszystkim zabawa swobodna, w której dziecko samo organizuje swój czas, ale i zabawa kierowana. Ważne jest tutaj rozróżnienie zabawy swobodnej, w której dziecko samo organizuje swój czas, od zabawy kierowanej przez nauczyciela – należy organizować dzieciom obydwa jej rodzaje. Zabawa dowolna zajmuje najważniejsze i centralne miejsce w rozwoju dziecka, ponieważ to dzięki zabawie dziecko zdobywa nowe doświadczenia, wiedzę, rozbudza kreatywność, relacje społeczne, uczy samodzielności, a czasem ma działanie terapeutyczne (bo w zabawie dziecko uwalnia się od napięć).
Froebel jako miłośnik przyrody podkreślał, że wiele wartościowych materiałów do zabaw można znaleźć także w przyrodzie (dary natury – np. piasek, glina, woda, kamienie). Dziecko powinno zdobywać jak najwięcej doświadczeń w kontakcie z naturą. Dlatego też dzieci u Froebla pielęgnowały ogródek, bardzo dużo bawiły się na wolnym powietrzu.
 
Edukacja – pisał Froebel w swoim największym dziele – powinna być w pierwszych latach przede wszystkim skoncentrowana na podążaniu za dzieckiem i chronieniu go. Powinna być okazją do treningu, tworzenia własnych zasad, sprawdzania siebie i otoczenia. W żadnym wypadku nie może być kategoryczna, narzucana czy też zaburzająca naturalny rozwój dziecka.
Najważniejszą rolą dorosłego jest stwarzanie dziecku dogodnych warunków, przestrzeni do poznawania otaczającego świata.
 
Froebel podkreślał ważną rolę dorosłego w wyborze odpowiednich zabawek dla dzieci – powinny być to przedmioty zarówno kształcące jak i rozwijające. Zabawki te nazywał „darami”. Są to drewniane klocki w kształcie sześcianów, walców, kul. Zabawa darami ma mnóstwo możliwości ich zastosowania: nauka matematyki, geometrii, teatrzyki oraz prace twórcze. Po dłuższym czasie doświadczania zabaw                     z darami, odkrywamy nowe rozwiązania w wykorzystaniu materiału edukacyjnego. Jednym z nich jest właśnie przygotowanie do nauki programowania. Obecnie nauka programowania pojawiła się w Podstawie Programowej dla I etapu edukacyjnego w szkołach podstawowych, a znaczna część nauczycieli włączyła je również do etapu przedszkolnego.
 
Mark Twain mawiał: „ Ludzie nie dlatego przestają się bawić, że się starzeją, lecz starzeją się, bo przestają się bawić”. Albert Einstein z kolei uważał, że „zabawa jest najwyższą formą nauki”. O tym należy pamiętać dziś! Dzieciństwo jest ważnym etapem w życiu każdego dziecka, ponieważ jest to najlepszy czas na badanie, poznawanie i doświadczanie a dorosłość to okres, w którym z tej wiedzy korzystamy.
 
Na koniec przytoczę słowa Froebla:
„Dzieci i zegarki nie mogą być stale nakręcane. Trzeba im też dać czas na chodzenie”
 
 
Więcej informacji o idei F. Froebla można znaleźć w książkach:
  • Bilewicz-Kuźnia B., „Dar zabawy. Metodyka i propozycje zajęć z dziećmi według założeń pedagogicznych Froebla”, Lublin, 2014
  • Bilewicz-Kuźnia, S. Kustosz, K. Małek, „Program wychowania przedszkolnego Dar Zabawy", Lublin, 2017
  • Bilewicz-Kuźnia B., „Historyczny i współczesny obraz edukacji przedszkolnej według koncepcji F. W. Froebla”, [w:] Parczewska T., Bilewicz-Kuźnia B. (red.), „Edukacja przedszkolna w Polsce i na świecie. Wybrane zagadnienia”, Lublin, 2013
  • Gruszczyk-Kolczyńska E., Kozieł J., "Zastosowanie Darów Froebla w Dziecięcej matematyce", Lublin, 2017
  • Heiland H., „Friedrich Froebel (1782-1852)”, [w:] „Kwartalnik Pedagogiczny”, nr 1-2, 2000
  • Wołoszyn S., „Metoda ogródków dziecięcych F. Froebla”, [w:] Wołoszyn S., „Źródła do dziejów wychowania i myśli pedagogicznej. Tom 2: Pedagogika i szkolnictwo w XIX stuleciu”, Kielce, 1997
mgr Dorota Putowska
KĄCIK SPORTOWY
Aktywność ruchowa zapewnia dziecku optymalny rozwój oraz zdrowie. Systematyczne zajęcia ruchowe służą między innymi do wytworzenia u dzieci przyzwyczajeń  do  uprawiania  gimnastyki,  czynnego  wypoczynku, rekreacji , a w dorosłym życiu sportu. Nie bez znaczenia jest fakt, iż w wieku przedszkolnym aparat ruchowy cechuje się dużą plastycznością oraz słabą zdolnością koordynacji ruchów. Należy więc wykorzystać aktywność ruchową dziecka   podczas   zabaw,   gier,   ćwiczeń   zarówno   na   powietrzu i w pomieszczeniu. Ruch wzmacnia organizm dziecka, kształtuje i usprawnia wszystkie   jego   układy,   głównie   układ   ruchowy,   nerwowy,   dokrewny i wydalniczy. Aktywność ruchowa jest stymulatorem życia psychicznego. Psychika małego dziecka jest silnie połączona z jego motoryką. Podczas zajęć ruchowych dziecko gromadzi wrażenia i spostrzeżenia, wzbogaca zasób własnych doświadczeń, wyobrażeń, pojęć, kształci pamięć, uwagę i myślenie.
W ostatnich latach obserwuje się wyraźne ograniczenie czasu poświęcanego ruchowi u ludzi. Środowisko współczesnego człowieka charakteryzuje dynamiczny rozwój nauki i techniki, one zaś powodują cały kompleks przemian we  wszystkich  dziedzinach  życia  gospodarczego, politycznego,  społecznego i kulturalnego. Przemiany te w określony sposób wpływają na rozwój fizyczny człowieka  i  determinują  jego  sprawność fizyczną.  Z  tego  względu   zapewnienie optymalnych warunków rozwoju fizycznego dzieci wymaga szczególnej uwagi i nabiera znaczenia.
W  trosce  o prawidłowy rozwój dziecka powinno się wprowadzać ćwiczenia profilaktyczne, które działając na organizm dziecka wszechstronnie mogłoby uchronić go przed różnego rodzaju deformacjami, wzmacniając odpowiednie  grupy mięśni, stawów, zwiększając ruchomość kręgosłupa.
       Coraz większego znaczenia nabiera wprowadzenie działań korekcyjno-kompensacyjnych w kształceniu dzieci.
Propozycje zabaw ruchowych na świeżym powietrzu:
 
  1. Rzut do celu – można rzucać do kosza, do narysowanej lub stworzonej np. z liny obręczy. Wystarczy piłka. Odległość można z czasem zwiększać, tak by dziecko miało większą trudność i jednocześnie przybierało inną pozycję do rzutu.
  2. Poszukiwanie skarbu – skarb można ukryć w piasku, pod krzaczkiem. Można dziecko zachęcić dziecko do poszukiwania skarbu, jak w zabawie w chowanego, a można stworzyć całą historię. Chować karteczki, z kolejnymi wskazówkami, rysować kredą wskazówki itp.
  3. Gra w piłkę – nożną, zbijany
4.      Wyścigi - stajemy na starcie. Metą może być najbliższe drzewo lub ławka. Dla starszych dzieci trasa może być dłuższa.
5.      Slalom - tworzymy dwa tory biegowe. Na każdym torze ustawiamy w równej odległości dowolne przedmioty lub wbijamy w ziemię zabezpieczone patyki. Zaznaczamy początkową linię. Dzielimy dzieci na dwie grupy. Każdy uczestnik biegnie slalomem do przodu                         i slalomem lub obok wraca na koniec rzędu. Zasady zabawy wyjaśniamy przed rozpoczęciem wyścigów.
mgr Ewa Cichalewska
KĄCIK J. ANGIELSKIEGO
Dlaczego warto rozpocząć naukę angielskiego już od najmłodszych lat?
Dziecko osłuchuje się z językiem obcym
 Podczas zajęć z języka angielskiego dla maluchów nikt nie oczekuje, że dziecko po kilku zajęciach będzie mówiło po angielsku równie płynnie jak w języku ojczystym. Cel nauki w tym wieku jest zupełnie inny. Maluch, słuchając języka angielskiego podczas zabawy czy czytania książeczki, osłuchuje się                          z językiem i oswaja z jego brzmieniem. Dzięki temu rozumienie języka, a następnie wypowiadanie pierwszych słów i fraz przychodzi naturalnie, a dalsza nauka języka w szkole jest znacznie łatwiejsza. Czy ten sposób nauki nie wydaje się znajomy? Dokładnie w ten sposób każdy z nas uczył się języka ojczystego, ponieważ taka metoda jest dla dziecka najbardziej naturalna i skuteczna.
Dziecko przekonuje się, że nauka języka angielskiego nie musi być nieprzyjemna.
 Budowanie pierwszych skojarzeń u maluchów ma wpływ na całe ich dalsze życie. Jeśli w tym wieku dziecko zacznie kojarzyć naukę języka obcego z przyjemnością i zabawą, szansa na dalsze zainteresowanie angielskim znacząco wzrasta. Zajęcia z angielskiego dla najmłodszych prowadzone są               (a przynajmniej powinny być) w atmosferze dobrej zabawy, dzięki czemu maluchy chętnie na nie chodzą, biorą aktywny udział w ćwiczeniach i osiągają pierwsze sukcesy językowe. Takie dobre początki nie mogą pozostać bez wpływu na naukę na dalszych szczeblach edukacji.
Dziecko nie ma oporów przed mówieniem
 Jeśli zapytasz dorosłych uczących się angielskiego (a często także dorosłych, którzy angielski znają bardzo dobrze!) co stanowi dla nich największą trudność w związku z nauką języka obcego, najczęstszą odpowiedzią będzie prawdopodobnie: obawa przed mówieniem w obcym języku. Nawet jeśli taka osoba wie, że ma bogaty zasób słownictwa i gramatyka nie stanowi dla niej większego problemu, często ma opory przed rozmową w obcym języku. Strach przed wygłupieniem się lub pokazaniem niekompetencji to częste dorosłe obawy, które w przypadku konieczności ustnej wypowiedzi w obcym języku stanowią poważne bariery. Małe dzieci rzadko doświadczają tego typu lęku. Nieskażone presją społeczną i wszechobecną krytyką, maluchy są bezpośrednie i chętnie biorą udział w zabawach językowych. Warto wykorzystać tę dziecięcą cechę. Jeśli dziecko nauczy się, że mówienia w języku obcym nie należy się bać, a błędy są czymś naturalnym i nie spotykają się z krytyką i wyśmianiem, jest duża szansa, że   w przyszłości także nie będzie miało problemów z komunikacją.
Agata Żak
KĄCIK MUZYCZNY
Jesień z muzyką upływała pod znakiem koncertów i muzycznych prezentacji. W październiku maluszki            z przedszkola zostały pasowane na Przedszkolaka . Śpiewały piosenki i oglądały występ grupy X. Po występie wspólnie wszyscy zaśpiewaliśmy piosenkę „ Jestem sobie przedszkolaczek”
Jestem sobie przedszkolaczek
nie grymaszę i nie płaczę
na bębenku marsza gram
ram tam tam, ram tam tam
Tu jest miejsce dla każdego
 każdy naszym jest kolegą,
bardzo dobrze tutaj nam,
ram tam tam, ram tam tam
Mamy tu zabawek wiele
razem bawić się weselej
bo kolegów dobrych mam
ram tam tam, ram tam tam
Mamy klocki kredki farby
to są nasze wspólne skarby
bardzo dobrze tutaj nam
ram tam tam ram tam tam.
W listopadzie grupa XI wystąpiła z programem z okazji Odzyskania przez Polskę niepodległości.
Solistki Ola, Zuzia i Michał w piosence „ Co to jest niepodległość” wykazali się wrażliwością muzyczną
 i uzdolnieniem muzycznym.
Czekaliśmy na Mikołaja. Przywitaliśmy go piosenką tańcem i wierszem. 6 grudnia 2019r.  o 9.30 w nasze drzwi wkroczył jak co roku Mikołaj, a powitaliśmy go w hollu przedszkolnym. Po występie Mikołaj odwiedził każdą grupę w sali.
„ Przyjedź do nas Mikołaju z workiem jak to niebo, przywieź radość i zabawki dla nas dla każdego”
mgr Marzena Więckowska-Zawada
 
KĄCIK LOGOPEDYCZNY
Nadeszła wiosna a wraz z nią nowe propozycje zabaw logopedycznych oraz ćwiczeń wspomagających rozwój mowy dzieci.
  • Przed rozpoczęciem pracy utrwalającej konkretną głoskę, zawsze warto wykonać ćwiczenia artykulacyjne, tj. takie, które pomagają uzyskać lepszą sprawność języka, warg, podniebienia miękkiego.
Gimnastyka buzi - „Wiosenny spacer żabki” – wierszyk połączony z usprawnianiem aparatu mowy.
Pewna żaba, chociaż mała
Raz na spacer się wybrała.
Ja z języka żabkę zrobię
Niechaj w buzi skacze sobie.
W prawo, w lewo, w górę w dół,
Wreszcie złoży się na pół.
Po kamykach przeskakuje, górne ząbki porachuje.
Gdy spragniona żabka była,
Chłodnej wody się napiła.
Pocmokała, pomlaskała,
Pyszczek żabi oblizała.
Teraz sobie smacznie śpi,
Chrapiąc mocno, tak jak ty.
 
  • Bardzo ważne jest też wykonywanie ćwiczeń oddechowych. Poniższe ćwiczenie pozwoli również na usprawnienie motoryki małej.
 
Ćwiczenie grafomotoryczno- oddechowe pt „Wiosenny wiatr”.
Dzieci malują kartkę papieru na zielono, nacinają ją w różnej grubości paseczki, tak, aby przypominały trawę. Następnie naśladując wiosenny wiatr lekko i coraz mocniej dmuchają na swoje trawki długim strumieniem powietrza (wdech nosem, wydech ustami).
 
  • Do utrwalania prawidłowej wymowy głoski sz (można w poniższe pola wkleić sylaby lub wyrazy z innymi, aktualnie ćwiczonymi głoskami), można wykorzystać grę. Ćwiczenia będą wówczas bardziej atrakcyjne.
 
  • Pamiętając o najmłodszych dzieciach, które mają opóźniony rozwój mowy, warto wykorzystać do ćwiczeń poniższy wierszyk, zawierający wyrażenia dźwiękonaśladowcze.
Ćwiczenie ortofoniczne na podstawie wiersza „W zagrodzie Małgosi”. 
Wieczorem w zagrodzie cioci Małgosi
Każde zwierzątko o jedzenie prosi.
Piesek szczeka: HAU, HAU, HAU,
Kotek miauczy: MIAU, MIAU, MIAU,
Kura gdacze; KOD, KO, DA
Kaczka kwacze: KWA, KWA, KWA.
Gąska gęga: GĘ, GĘ, GĘ
Ona też chce najeść się.
Owca beczy: BE, BE, BE,
Koza muczy: ME, ME, ME,
Indor gulaga: GU, GU, GU
Krowa ryczy: MU, MU, MU,
Konik parska: PRR, PRR, PRR
A pies warczy: WRR, WRR, WRR.
I tak gra orkiestra ta, aż Małgosia jeść im da.
Przyjemnej zabawy!
mgr Anna Sarafin
 
NASZE PROJEKTY
Szkoła Promująca Zdrowie
W grudniu 2016 r. nasze przedszkole przystąpiło do Programu Szkoła Promująca Zdrowie. Przez trzy lata podejmowaliśmy szereg działań promujących zdrowy styl życia przygotowując się do złożenia wniosku o nadanie Miejskiego Certyfikatu „Szkoła Promująca Zdrowie”. Celem priorytetowym było zmniejszenie hałasu w grupach podczas zabaw swobodnych oraz w szatni i w ciągach komunikacyjnych. Przedszkolny zespół do spraw Programu „Szkoła Promująca Zdrowie” tworzą nauczycielki: Beata Kaznowska (koordynator), Ewa Wójtowicz i Ewa Cichalewska.
            W dniu 30 maja 2019 r. w naszej placówce odbyła się publiczna prezentacja działań podjętych przez Przedszkole w ramach Szkoły Promującej Zdrowie. Brali w niej udział pracownicy Przedszkola oraz dzieci i ich rodzice. Wśród zaproszonych gości byli przedstawiciele Rady Rodziców, Szkoły Podstawowej nr 51 oraz pani Monika Tanikowska, inspektor z Wydziału Oświaty i Wychowania Urzędu Miasta.
            W ramach pokazu zaprezentowano zrealizowane działania promujące walkę z hałasem. Wystąpiły również dzieci z grupy VI z pokazem taneczno-wokalnym oraz laureaci poetyckiego konkursu rodzinnego „Cisza jest złotem” recytujący swoje wiersze.
            W czerwcu oficjalnie przyznano nam Certyfikat Przedszkola Promującego Zdrowie. We wtorek, 22 października, odebraliśmy go z rąk zastępcy Prezydenta Lublina. Uroczystość odbyła się w Szkole Podstawowej nr 51. Placówkę reprezentowały dzieci z grupy VII - Laura Włoda, Oskar Dutkiewicz i Mateusz Drozd - a także wicedyrektor Magdalena Bielak oraz Beata Kaznowska (przedszkolny koordynator SzPZ).
            Szkoła przygotowała szereg atrakcji dla gości - zdrowy poczęstunek, zabawy sportowe, zagadki  i rebusy z nagrodami, warsztaty zdrowia emocjonalnego.
            Przez kolejne trzy lata będziemy nadal dbać o zdrowie dzieci i dorosłych udowadniając, że w pełni zasługujemy na przyznany nam tytuł Przedszkola Promującego Zdrowie.
 
mgr Beata Kaznowska
 KLUB CIEKAWEJ KSIĄŻKI
"Garść radości, szczypta złości. Mnóstwo zabawnych ćwiczeń z uczuciami" Wojciech Kołysko, Jovanka Tomaszewska
Książka zawiera ważne dla dziecka informacje o uczuciach i proponuje mnóstwo zabawnych                                     i pouczających ćwiczeń. Zabawy i ćwiczenia pomagające zrozumieć i oswoić emocje.
"Z muchą na luzie ćwiczymy buzie czyli zabawy logopedyczne dla dzieci" Marta Galewska - Kustra
Książka poprzez wesołą zabawę wspiera rozwój mowy dziecka, a także jest nieocenioną pomocą dla dzieci z problemami artykulacyjnymi.
"Elementarz dla rodziców" Jacek Mycielski
Wydawnictwo Rosikon Presss 2017
"Elementarz dla rodziców" może być przewodnikiem zarówno dla świeżo upieczonych rodziców jak i tych zmęczonych szukających wskazówek i pomocy. Napisany w formie lekkiego poradnika, przejrzyście opracowany w krótkich pełnych dowcipu rozdziałach porusza bardzo życiowe tematy.Podaje konkretne przykłady, sytuacje i sposoby rozwiązywania problemów wychowawczych. Książka odpowiada na wiele pytań i radzi jak postępować ze swoim dzieckiem.

"Pucio na wakacjach. Ćwiczenia wymowy dla przedszkolaków" Maria Galewska - Kustra
Wydawnictwo Nasza Księgarnia 2018
Jest to książka skierowana dla rodziców dzieci od trzech do sześciu lat. Dziecko poznaje postać Pucia i jego wesołą rodzinkę spędzając z nimi niezapomniane wakacje na Kaszubach. Książka wspiera rozwój wymowy dziecka. Rodzic sprawdzić czy dziecko mówi prawidłowo czy też wymaga profesjonalnego wspomagania logopedy. Należy dodać iż autorka poradnika jest pedagogiem dziecięcym i doświadczonym logopedą.

"Bazgroły. Poradnik dla rodziców" Evi Crotti
Wydawnictwo Delta W-Z 2017
Bazgroły i rysunki najprawdziwszy sposób wyrażają emocje, lęki i frustracje dzieci. Jak je odczytać ?
Na to pytanie stara się odpowiedzieć autorka poradnika. Rysunek może być wstępem do rozmowy na temat uczuć i lęków dziecka, sygnałem dla rodzica o problemach i marzeniach dziecka.
mgr Joanna Zielonka
KRONIKA WYDARZEŃ
- 2.09.2019- rozpoczęcie roku szkolnego 2019/2020,
-4.09.2019-zebrania z rodzicami
-16.09.2019-Dzień Kropki
-7.10.2019-Pasowanie na Przedszkolaka
8.11.2019-Rocznica Odzyskania Niepodległości
-25.11.2019-Dzień Pluszowego Misia
-6.12.2019-Mikołaj odwiedził przedszkolaków
-17.12.2029-„W krainie elfów”- teatrzyk dla maluchów
-styczeń-luty Dzień Babci i Dziadka
-8.01.2020-Zabawa Karnawałowa
-10.02.2020-Dzień Pizzy
- 12.02.2020 i 20.02.2020-Tańcobajki „Czerwony Kapturek”
-17.02.2020-Dzień Kota
 ATRAKCJE MIESIĄCA
 „Dzień Kota” w grupie VIII i VII
Dnia 17.02.2020 r. grupa VII i VIII obchodziła uroczyście „Dzień Kota”. Tego dnia wszystkie dzieci zamieniły się w kociaki, tańczyły przy muzyce, oglądały ilustracje przedstawiające milusińskie zwierzątka i dowiedziały się wiele ciekawych rzeczy na ich temat. Dzieci wysłuchały bajek i opowiadań, oraz piosenek których głównymi bohaterami były koty. Przedszkolaki podczas różnorodnych zajęć miały możliwość zdobycia wiedzy na temat odżywiania, pielęgnacji i ulubionych zabawach tych wspaniałych zwierzątek, a poprzez zabawy ruchowe i rekwizyty, miały możliwość wcielenia się w te urocze zwierzątka. Przedszkolaki oglądały również film edukacyjny w którym była mowa o wielu rasach kotów na świecie. Dowiedziały się również ciekawych informacji o dzikich kotach. Następnie dzieci wzięły udział w „kocim torze przeszkód” przygotowanym przez nauczycielki. Nasze Kociaki miały możliwość wspinania się, czworakowania, ćwiczenia równowagi, skoku, pełzania oraz wiele innych ,przez co rozwijały swoją sprawność fizyczną. Na koniec dzięki życzliwości Pani Ani pracującej w naszym przedszkolu dzieci miały możliwość spotkać się z żywym kotem. Każde dziecko mogło pogłaskać naszego milusińskiego gościa, a na koniec zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie. Ten dzień był pełen wrażeń, wszystkie dzieci wspaniale się bawiły i długo będą miały ten dzień w pamięci.
 Justyna Sławacka-Makowska
„Moja siostra…, Mój brat…”
Na początku marca Maluszki z gr. V przyniosły zdjęcia swojego rodzeństwa, siebie, gdy byli młodsi                   i siebie z teraźniejszości. Dzieci były bardzo dumne z prezentowania swoich sióstr i braci, a dzieci, które nie mają w domu rodzeństwa opowiadały o rodzeństwie ciotecznym. Zdjęcia powiesiliśmy na honorowym miejscu. Maluszki miały możliwość mówić o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Uczyły się rozróżniać pojęcia matematyczne młodszy-starszy, więcej-mniej, przeliczały, rozróżniały                   w zależności od wieku i płci..Najwięcej emocji dzieciom dostarczyła wypowiedź „To jest mój brat…”, „To jest moja siostra…” i były to uczucia radości i miłości..Po powrocie do przedszkola będziemy opisywać siebie- budowę ciała, strój, uczucia, porównywać mały-duży.
mgr Ewa Cichalewska
WKRÓTCE
Nasze przedszkole przystąpiło do kolejnych programów edukacyjnych:
  1. „Czytające przedszkolaki” „Mały Miś w świecie Wielkiej Literatury MAC Edukacja – rozwijanie i promowanie czytelnictwa
  2. .„Czyściochowe przedszkole” ROSSMANN – kształtowanie dobrych nawyków higienicznych
 
Niedługo Święta Wielkiej Nocy…
 
      W uroczysty dzień Zmartwychwstania Pana
niech obdarzy Was On pokojem serca
          i radością na każdy dzień!
 
WIERSZE DO NAUKI I POKAZYWANIA
"KRAN"
W.Chotomska
Myła ręce jakaś gapa,
kap, kap, kap.
Poszła, a kran dalej kapał,
kap, kap, kap.
Wczoraj kapał i dziś kapie:
kap, kap, kap.
I źle myśli o tej gapie,
kap, kap, kap!
To przez gapę kran ma katar,
kap, kap, kap.
Taki katar to jest strata!
Kap, kap, kap.
Bo te krople- to są grosze,
kap, kap, kap.
Grosz za groszem z wodą poszedł,
kap, kap, kap.
Co tu robić? Gapa nie wie,
kap, kap, kap.
A więc my powiemy gapie:
“Dokręć kran!”
O, już nie kapie!
"W ŁAZIENCE"
P.Siewiera- Kozłowska
Ćwiczenia ortofoniczne w oparciu o wiersz
Woda w kranie- szum, szum, szum,
Mydło pluska- plum, plum, plum,
Myję rączki- szur, szur, szur,
I brud znika- bul, bul, bul.
 "MYCIE"
J.Wasilewska
Zabawa naśladowcza.
Dzieci naśladują ruchem słowa wiersza. Pokazują poszczególne części ciała. Na koniec podskakują  z uniesionymi rękami.
Kolorowe mydło mam.
Szybko się umyję sam.
Czoło, nosek, uszy, szyję.
Szczotką zęby raźno myję.
Ręce, nogi, plecy, brzuch.
Patrzcie jaki ze mnie zuch!
PIOSENKA „CZYSTY KOTEK”
  1. Kotek, kotek nosek myje
    pyszczek, pyszczek, uszka, szyję,
    a ja, a ja wraz z koteczkiem, 
    piorę do nosa chusteczkę.

ref: Woda z kranu kap, kap, kap
Piorę chustkę chlap, chlap, chlap.
Woda z kranu ciur, ciur, ciur.
Piorę chustkę szur, szur, szur.
  1. Kotek, kotek czysty, miły, 
    dzieci, dzieci patrzcie proszę, 
    a ja, a ja do przedszkola, 
    co dzień czystą chustkę noszę.

ref: Woda z kranu kap, kap, kap
Piorę chustkę chlap, chlap, chlap.
Woda z kranu ciur, ciur, ciur.
Piorę chustkę szur, szur, szur.
 
Redagują: Ewa Cichalewska, Beata Kaznowska
Opracowanie graficzne: Ewa Cichalewska, Beata Kaznowska
Autorzy: mgr Magdalena Bielak,  mgr Ewa Cichalewska, mgr Jolanta Czerwonka, mgr Beata Kaznowska, Justyna Sławacka- Makowska,  mgr Karolina Milichiewicz, mgr Dorota Putowska, mgr Ewa Wójtowicz, mgr Marzena Więckowska-Zawada, mgr Joanna Zielonka, Agata Żak    
Wydaje: Przedszkole nr 63 20-570 Lublin ul. Szmaragdowa 22  p63.lublin.eu.pl