bird
sun

Oferta

Gościmy

Odwiedza nas 87 gości oraz 0 użytkowników.

Dzisiaj

September 2021
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

GAZETKA PRZEDSZKOLNA

„Na Widoku” nr 4

-WRZESIEŃ

-PAŹDZIERNIK

-LISTOPAD

- GRUDZIEŃ

- STYCZEŃ

- LUTY

- MARZEC

2020/2021 r.

„Zdrowie mam, bo o siebie dbam” Agata Dziechciarczyk

DBAM O SIEBIE, RĘCE MYJĘ

ZĘBY, BUZIĘ ORAZ SZYJĘ

KĄPIĘ W WANNIE PO DNIU CAŁYM

BY ZARAZKI POSPADAŁY

I ODŻYWIAM SIĘ TEŻ ZDROWO!

ZDROWO ZNACZY KOLOROWO

PRZY JEDZENIU NIE GRYMASZĘ

JEM WARZYWA ORAZ KASZE

NA SPACERY, CO DZIEŃ CHODZĘ

PRZY POGODZIE, NIEPOGODZIE

NIE PRZEGRZEWAM SIĘ, NIE ZIĘBIĘ

MAM UBRANIE ODPOWIEDNIE

GIMNASTYKA TO PODSTAWA

WIĘC Z OCHOTĄ JĄ UPRAWIAM

NA ROWERZE JEŻDŻĘ SOBIE

ALBO TAŃCZĘ – SPORT TO ZDROWIE!

 

Nasze przedszkole kontynuuje działania  w programie Szkoła promująca zdrowie.               W czasie pandemii Covid- 19 szczególnie dbamy o czystość siebie i otoczenia ( częste                         i prawidłowe mycie dłoni ), dotlenianie dzieci na dworze, wietrzenie pomieszczeń, zmniejszenie kontaktów między grupami, dystans do osób z zewnątrz.

W TYM NUMERZE:

 

- „Myślenie twórcze dzieci”

- „Czytanie wrażeniowe sposobem na uwagę dziecka”

- „Pozytywna dyscyplina- metoda oparta na szacunku i empatii-wspierająca rozwój samodyscypliny, odpowiedzialności i samodzielności u dzieci w każdym wieku- kilka słów o niej.”

- „Pedagogika Marii Montessori- „pozwól mi zrobić to samemu.”

-  „Rymowanki- pomagajki w pracy nauczyciela wychowania przedszkolnego.”

- „Techniki plastyczne – malarskie”

- „Mały Miś w świecie wielkiej literatury”- projekt edukacyjny.”

- „Wspaniałe bale karnawałowe.”

 

 

OD REDAKCJI

Przed Państwem kolejny numer naszej przedszkolnej gazetki, której autorkami artykułów są nauczycielki z naszego przedszkola.. Zachęcamy do korzystania z doświadczeń naszej Kadry Pedagogicznej poprzez zapoznanie się z artykułami.

Z ZAGADNIEŃ PRACY I DYDAKTYCZNEJ

 

MYŚLENIE TWÓRCZE DZIECI

Twórczość to aktywność, która przynosi nowe wyniki, dotychczas nieznane
 i społecznie wartościowe. Twórcze mogą być dzieła sztuki, teorie naukowe, ale i rozmowa.

Wszystkie dzieci rodzą się ze zdolnościami twórczymi. Od nas dorosłych zależy, czy stworzymy atmosferę sprzyjającą twórczej aktywności dziecka.

Psycholog Carls Rogers uważa, że aby człowiek mógł działać w sposób twórczy, musi czuć się pod względem psychologicznym bezpieczny i wolny. Poczucie bezpieczeństwa wynika             z tego, że :

-dziecko jest bezwarunkowo akceptowane,

- unika się ocen i zachęca się do samooceny,

-dorosły wczuwa się w sytuację dziecka, rozumie dziecko i przyjmuje je takim, jakie jest.

Rozwój kreatywności zaczyna się od najmłodszych lat. Jednym z warunków twórczej aktywności człowieka jest aktywność poznawcza. Zdaniem psychologów, na podstawie tego, jak bardzo ciekawe świata  są nasze dzieci, możemy przewidzieć, czy będą uzdolnione intelektualnie w wieku dojrzałym.

Skoro ciekawość poznawcza jest taka ważna dla prawidłowego rozwoju intelektualnego, warto zdać sobie sprawę  z jej przejawów i poznać praktyczne sposoby jej stymulowania.

E. Nęcka wymienia 5 zasad stymulowania ciekawości poznawczej:

  • Nie bój się pytań (pytania zadawane dorosłym zaspokajają ciekawość poznawczą dziecka).
  • Stawiaj pytania otwarte (stymulują myślenie dywergencyjne)
  • Nie odpowiadaj dziecku na niektóre ważne pytania (aby samo mogło nad nimi się zastanowić).
  • Ukazuj niekompletność istniejącej wiedzy(nie jest ona stała i niezmienna, zawsze jest coś do ustalenia)
  • Ukazuj tendencje wiedzy( to, co obecnie wiemy, jest efektem długiego procesu, a zarazem punktem wyjścia do tego, co zostanie wynalezione).

Eksplorowanie świata jest uzależnione od samego dziecka, jego potrzeby aktywności, motywacji  oraz w ogromnej części od stymulacji środowiska.

S. Bowett w książce „Wyobraź sobie”  podaje wiele ćwiczeń, które rozwijają  twórcze myślenie dzieci. Stanowisko autora można streścić następująco:

- wszystko nadaje się na materiał twórczego myślenia;

-żeby mieć parę dobrych pomysłów, trzeba mieć dużo pomysłów;

-nigdy nie należy zadowalać się pierwszym pomysłem albo rozwiązaniem;

-wiek, mądrość, autorytet nie wiążą  się automatycznie z oryginalnością;

-wszyscy mamy wyobraźnię i możemy ją rozwinąć;

-ćwiczyć- to złota reguła, która pomoże nam opanować twórcze myślenie.

Autor podaje podstawowe techniki rozwijanie twórczego myślenia, które można wykorzystać w pracy z dziećmi:

-omawianie ilustracji, po omówieniu ilustracji zmienia się punkt patrzenia przez dodanie jakiegoś elementu lub usunięcie go;

-skojarzenia-twórcze myślenie to zdolność tworzenia i wydobywania połączeń; może to być na przykład dobieranie piosenki, ilustracji pasującej do danej osoby;

-drzewo –przedstawienie różnych informacji w formie schematycznego drzewa;

-burza mózgów to zbieranie pomysłów, wrażeń , informacji na dany temat;

wykorzystanie wyobraźni do tworzenia  obrazów mentalnych.

W prowadzeniu ćwiczeń można wykorzystać:

-worek różności- dotykiem badamy , co ukryto w worku;

-kartoteka obrazkowa- ożywia i przyśpiesza proces uczenia, dzieci same mogą ją organizować;

-kartoteka wyrazowa- z wyrazami dźwiękonaśladowczymi, wyrazami blisko znacznym, pokrewnymi- wzbogaca słownictwo dziecka;

-kart tematyczne- zestawianie kart tematycznych samo w sobie jest pożytecznym                       i twórczym ćwiczeniem;

Bardzo efektywną metodą rozwijanie myślenia twórczego jest tworzenie  analogii, metafor.

Metoda ta związana  jest z szukaniem podobieństw w cechach, strukturach, funkcjach  lub innych właściwościach dowolnych obiektów.

A oto poszczególne etapy ćwiczenia tej metody:

- twój ulubiony obiekt(lalka, kot, piłka); ważna jest znajomość sensoryczna obiektu(smak, dotyk, węch).

-szukamy analogii-znalezienie analogii związanej z cechami fizycznymi przedmiotu np. „Kwiaty są jak tęcza, bo są różnokolorowe”; ważne, by analogia była trafna.

-szukamy odległej analogii-np. „Kwiat nie jest podobny do kamienia, bo jest żywy                     i miękki, a kamień jest twardy i martwy”.

-tworzymy metaforę obrazową- czyli zestawienie na siłę dwóch wcześniej znalezionych analogii: połączenie tęczy (bliska analogia z kwiatem) oraz kamienia (odległa analogia) daje wyrażenie „kamienna tęcza”, którą  dzieci widzą „oczami wyobraźni” i opisują słowami.

-tworzymy metaforę wizualną- przedstawienie metafory w formie rysunku.

Wszystkie te ćwiczenia pobudzają rozwój wyobraźni twórczej dzieci w wieku przedszkolnym. Aktywność w sferze plastycznej zwiększa wydatnie możliwości twórcze.

mgr Jolanta Czerwonka

CZYTANIE WRAŻENIOWE SPOSOBEM NA UWAGĘ DZIECKA

 

            Z pojęciem czytania wrażeniowego spotkałam się po raz pierwszy na szkoleniu

w Warszawie. Muszę przyznać, że autorka tej metody Pani Małgorzata Swędrowska zrobiła na nas uczestniczkach ogromne wrażenie.  Poznałam przyjaciółkę książek, popularyzatorkę dobrej literatury dziecięcej, pedagoga ,trenerkę nauczycieli i bibliotekarzy, a przede wszystkim osobę, która sama na co dzień mierzy się z tym tematem jako mama dwóch córek

 i dwóch synów.

Czytanie wrażeniowe jest spotkaniem dziecka z książką za sprawą pośrednika, najczęściej dorosłego, który czyta wraz z dzieckiem wybrany tekst literacki. I ważne, by podkreślić, że czyta razem z dzieckiem, niezależnie od tego, czy młody człowiek nabył umiejętność rozpoznawania liter i zrozumienia sensów zdań. Czytanie wrażeniowe jest relacją, jaka pojawia się między ludźmi, którzy pochylają się nad danym wierszem czy opowiadaniem.

Czytanie wrażeniowe ma na celu pozostawienie w dziecku (dzieciach) wielu wrażeń, nie tylko tych płynących ze słuchania tekstu i patrzenia na ilustracje zawarte w książkach, ale

 i wrażeń płynących z ruchu, gestów, emocji wyrażanych mimiką, a nawet z muzyki i tańca na siedząco! Bo czytanie wrażeniowe to smakowanie literatury wszystkimi zmysłami. Oprócz czytania dorosły zaprasza dziecko do dopowiadania wyrazów, pokazywania emocji, które pojawiają się w opowieści; jeżeli główny bohater klaszcze i tupie, to dziecko z rodzicem mogą uczynić to samo. Takie czytanie dłużej koncentruje dziecko na tekście i uczy obcowania ze słowem drukowanym.

Korzyści z czytania wrażeniowego są wielowymiarowe. Po pierwsze buduje się relacja między dzieckiem (dziećmi), a dorosłym. Dziecko staje się współuczestnikiem czytania. Jest nie tylko biernym słuchaczem, ale dzięki swoim aktywnościom – tupaniu, klaskaniu, dopowiadaniu słów, wyrażaniu emocji – uczestniczy w budowaniu klimatu opowieści.                   A ponieważ ma zadanie, czuje się potrzebne, ważne i zaczyna współpracować, czyli potrafi dłużej koncentrować się na czytaniu.

Współcześnie dzieci są przebodźcowane (nadmierna stymulacja jest stanem, w którym dziecko doświadcza przeciążenia doświadczeniami i bodźcami). Spotkanie z książką może być nie tylko czasem rozwijania wyobraźni, bogacenia słownictwa, uczenia się życia poprzez stawianie pytań i szukanie odpowiedzi, ale i swoistą przeciwwagą dla wielości, wieloznaczności, chaosu.

Czytanie wrażeniowe sprawdza się podczas spotkania z maluchami do 3. roku życia oraz               z przedszkolakami i dziećmi w okresie wczesnej edukacji. Dzieci w tym czasie uczą się obcowania z książką, a czytanie wrażeniowe może pomóc w rozkochaniu w książkach dzięki temu, że sama czynność czytania nie będzie nudna, ale przeplatana zabawami – ruchem, gestem, dopowiedzeniami, wyrażaniem emocji…

Spotkanie z książką może więc stać się chwilą relaksu, wytchnienia, spowolnienia życia                  i zaproszeniem do wzbudzania refleksji, wyciągania wniosków, analizowania sytuacji. Dzięki temu człowiek nabiera wprawy w definiowaniu siebie i buduje piękną osobowość. Staram się wdrażać tę metodę w codziennej pracy pedagogicznej i widzę już jej efekty.

 

mgr Ewa Wójtowicz

POZYTYWNA DYSCYPLINA- METODA OPARTA NA SZACUNKU I EMPATII-wspierająca rozwój samodyscypliny, odpowiedzialności i samodzielności u dzieci w każdym wieku- kilka słów o niej.

Pozytywna Dyscyplina jest klasyczną metodą wychowawczą rozwijaną od 1981 roku, opartą na psychologii indywidualnej austriackiego psychoterapeuty Alfreda Adlera, który jako jeden z pierwszych uważał, że wszyscy z nas mamy jedno podstawowe pragnienie: chcę być ważny/a, chcę czuć, że przynależę. Autorką pozytywnej dyscypliny jest Jane Nelson.

Metoda ta może wspomóc rodziców, żeby:
- zrozumieć i akceptować swoje dzieci

- wychować je na odpowiedzialnych, mądrych, wrażliwych, a jednocześnie pewnych siebie dorosłych
- wspierać ich naturalny rozwój i potencjał
- SKUTECZNIE radzić sobie z codziennymi wyzwaniami, takimi jak sprzątanie, mycie zębów, ubieranie się, wychodzenie z domu i inne.

            Kiedy usłyszałam o pozytywnej dyscyplinie, pomyślałam „To nie możliwe, jak dyscyplina może być pozytywna?”, gdyż dyscyplina kojarzyła mi się poniekąd z surowością, jednak kiedy po roku wróciłam do tematu zrozumiałam, że to nie surowość jest podstawą dyscypliny, a stanowczość. I kiedy dodamy do tego „pozytywna”- to będzie się to wiązało               z jednoczesną uprzejmością do dziecka i innych.

            Doświadczając pracy z dziećmi i ich rodzicami, widzę, jak rodzice często się miotają (w tym jestem również i ja) i nie mogą znaleźć złotego środka, żeby być kochanym dla dziecka i jednocześnie stanowczym. Planujemy sobie przykładowo, że nasze dziecko będzie wychowywane w pewnych zasadach, wartościach z ograniczonym dostępem do multimediów (bo jak wskazują najnowsze badania używanie tabletów i smart fonów ma druzgocący wpływ narozwój mózgudziecka, kiedy dziecko 4,5,6 letnie siada przed komputerem, smartfonem, telewizorem czy tabletem, jego mózg zaczyna działać na poziomie trzylatka, gdyż jego umiejętności społeczne stają się bardzo słabe, dzieci często się wycofują z relacji itp., czas koncentracji jest krótszy, a emocjonalność i poczucie tożsamości gorsze. Podczas zbyt długiego oglądania multimediów u dziecka NIEODWRACALNIE uszkadza się neurony w mózgu. Nie mówiąc już o małych dzieciach u których jest znaczne opóźnienie rozwoju mowy i umiejętności społecznych przez częste oglądanie bajek). To była pewna dygresja, ale uważam, że bardzo ważna, gdyż wielu zmaga się z tymi problemami. Często na planowaniu wszystko się kończy, bo dziecko nas prosi, błaga, wymusza, krzyczy, piszczy itp. i poddajemy się. Trzeba być jednak w swych postanowieniach stałym, silnym i stanowczym, jak to zrobić? W tym może pomóc Pozytywna Dyscyplina.

            POZYTYWNA DYSCYPLINA została stworzona, żeby kształtować młodych ludzi do bycia odpowiedzialnymi, zaradnymi i  pełnymi szacunku członkami społeczeństwa.

Metoda ta uczy ważnych umiejętności społecznych i życiowych w zachęcający dla dzieci                  i dorosłych, pełen szacunku sposób. Najnowsze badania mówią, że dzieci odkąd się rodzą są „zaprogramowane” na szukanie kontaktu z innymi. I  ten kontakt z innymi jest zawsze na pierwszym miejscu- nie wiedza, nie komputer, gry, a relacja i rodzina. Dzieci, które czują więź ze swoją rodziną, społecznością, przedszkolem wykazują mniej skłonności do nieadekwatnych zachowań i złego zachowania. Aby odnieść sukces, będąc członkiem swojej grupy społecznej, dzieci powinny nauczyć się nieodzownych umiejętności społecznych i życiowych.

5 FUNDAMENTALNYCH ZASAD POZYTYWNEJ DYSCYPLINY

1. Pomaga dzieciom czuć łączność i przynależność, utwierdza w tym, że są ważne w rodzinie i społeczności.

2. Jest skuteczna długofalowo: bierze pod uwagę to, co dziecko myśli, czuje, czego się uczy           i jakie podejmuje decyzje o sobie samym i o swoim świecie i jak decyduje się postępować               w przyszłości, żeby przetrwać i odnosić sukcesy.

3. Jest jednocześnie pełna szacunku i wymagająca: miękka i zdecydowana w tym samym czasie, czyli twarda dla problemu i miękka dla osoby.

4. Zaprasza dzieci do odkrywania, jak bardzo są zdolne i kompetentne. Zachęca je do konstruktywnego używania swojej indywidualnej siły i autonomii.

5. Uczy ważnych umiejętności społecznych i życiowych: szacunku, rozwiązywania problemów, dbania o innych, współpracy oraz umiejętności wnoszenia wkładu i bycia pożytecznym w domu, przedszkolu, szkole i większej społeczności.

Narzędzia i koncepcje, które obejmuje Pozytywna Dyscyplina to:

– Efektywna komunikacja i umiejętności rozwiązywania problemów

Wzajemny szacunek. Dorośli modelują szacunek do swoich potrzeb i wymagań sytuacji, będąc wymagającymi wobec dziecka, pozostając jednocześnie życzliwymi i pełnymi szacunku dla potrzeb dziecka.

Dyscyplina, która uczy (i nie jest ani zbyt pobłażliwa, ani zbyt każąca).

Stosowanie zachęcania (zamiast pochwały). Zachęcanie zauważa wysiłek włożony                w działanie i osiąganie postępów, a nie wyłącznie sukcesy. Zachęta buduje trwałe poczucie własnej wartości i sprawczości. Przykład zachęcania „ Widzę, że włożyłaś dużo pracy                      i wysiłku tworząc to dzieło”, a nie „Brawo, świetnie, itp.”, które nie wnoszą nic dla dziecka.

Koncentracja na poszukiwaniu rozwiązań, a nie na karaniu.

Identyfikacja przekonań stojących za zachowaniami. Za każdym zachowaniem dziecka kryje się pewne przekonanie, często błędne. Skuteczna reakcja na nieodpowiednie zachowanie dziecka możliwa jest właśnie dzięki zrozumieniu, powodów, dla których dzieci robią to, co robią. Próba zmiany samego zachowania bez zmiany przekonań skazana jest na niepowodzenie.

            Zatem do dzieła- postarajmy się zacząć wymagać i być stanowczym, a jednocześnie miłym, podchodzącym z miłością do siebie, innych i dziecka, bo taka już jest nasza misja. Nic nie zadziała od razu i samo z siebie, przy zmianie może być dużo niepowodzeń i prób, czy jesteśmy silni, może być nawet gorzej niż było, ale potem uwierzcie mi będzie tylko lepiej, sama to sprawdziłam na własnej skórze i już widzę efekty i lepszą relację z dziećmi. A błędy są po to, żeby je popełniać i się na nich uczyć, wyciągać wnioski i iść dalej.

mgr Beata Kostrzewska

Źródła:

Jane Nelsen „Pozytywna Dyscyplina”

Jane Nelsen, Ed.D. Cheryl Erwin, M.A. Roslyn Ann Duffy „Pozytwna dyscyplina dla Przedszkolaków”

Pedagogika Maria Montessori- „pozwól mi zrobić to samemu”.

Każde dziecko jest inne

Jedną z zasad pedagogiki Montessori jest uświadomienie sobie, że każde dziecko jest odmienne i rozwija się w swoim własnym tempie. To samo dotyczy pozyskiwania nowych umiejętności. Według M. Montessori, dzieci nabywają nowe umiejętności w sprzyjającym momencie. Zauważenie lub przegapienie tego momentu może być kluczowe dla rozwoju danych umiejętności. Jeśli zignorujemy idealny moment np. na zapoznanie się z cyframi, to późniejsza nauka będzie dużo trudniejsza.

Myślą przewodnią pedagogiki Montessori, stały się słowa wypowiedziane przez jednego                    z uczniów M. Montessori, brzmiały one „pozwól mi zrobić to samemu”. Słowa te były inspiracją i wskazówką do stworzenia metody Montessori. Maria Montessori dostrzegła wielką potrzebę dzieci do nauki poprzez własną aktywność, pracę i spontaniczne działanie. Dlatego w swojej metodzie stawiała na samodzielność, pozwalała dzieciom we własnym zakresie wybierać te zajęcia, które je interesowały. Obserwując dzieci, stworzyła materiały, których celem było wsparcie i rozwój potencjału dziecka w każdej dziedzinie: społecznej, emocjonalnej, fizycznej czy intelektualnej.

Podstawowym zadaniem rodzica czy nauczyciela jest zachęcanie dziecka do poznawania świata oraz wiara w jego umiejętności. Nie interweniujemy w działania dziecka, jeśli nie jest to konieczne. Stawiamy na obserwację. Dziecko nauczy się dzięki temu wiary we własne możliwości. Poczucie, że podejmowane działania są skuteczne i udają się dziecku, przełoży się na lepsze efekty w rozwoju i chęć do dalszej pracy.

Rolą nauczyciela czy rodzica jest również stworzenie odpowiedniego otoczenia oraz zapewnienie materiałów, niezbędnych do optymalnego rozwoju. Mówiąc o odpowiednim otoczeniu mamy na myśli uporządkowane, proste i przyjemne dla dziecka otoczenie,                        w którym maluch będzie mógł poruszać się według własnych zasad. W takim otoczeniu trzeba zadbać o odpowiednie materiały, dzięki którym maluch będzie miał możliwość odkrywania świata i rozwoju.

Pedagogika Montessori:

rozwija samodzielność i uczy wiary we własne możliwości. Nie trzeba nakłaniać dzieci do poznawania świata. One same chcą poznawać i doświadczać i robią to we własnym, naturalnym tempie;

daje opiekunowi możliwość obserwacji, a to prowadzi do poznania świata dziecka. Obserwacja pozwala być przewodnikiem i zauważać przeszkody, jakie stoją dziecku na drodze rozwoju;

uczy szacunku do siebie, innych oraz wykształca szacunek do porządku i pracy;

rozwija koncentrację, logiczne myślenie, pamięć;

daje możliwość samokontroli. Nauka następuje poprzez działanie i korektę własnych błędów. Dziecko ma możliwość sprawdzenia, co zrobiło źle i poprawienia tego;

uczy współpracy i współdziałania (wyklucza rywalizację i współzawodnictwo);

rozwija intelektualne predyspozycje, bazuje na ciekawości dziecka wobec otaczającego go świata, na chęci doświadczania i odkrywania. Dziecko podejmuje tylko te działania, na które jest gotowe, nie ma przymuszania;

uczy pracy w ciszy.

„Czego dziecko nie jest w stanie samo zrobić, musimy mu to dokładnie pokazać. Nie możemy dawać zbytecznej pomocy, ale też nie zaniechamy tej koniecznej.

Stawiamy na samodzielność
https://blog.arante.pl/wp-content/uploads/2021/02/cytat_grafika_blog_montessori.jpg" width="269" height="143" />

mgr Magdalena Pawłowska

 

Rymowanki- pomagajki w pracy nauczyciela wychowania przedszkolnego.

Dyscyplina ważna sprawa, ale przede wszystkim super zabawa.

Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo lubią zdobywać wiedzę poprzez zabawę,
co jest dla nich naturalnym sposobem poznawania świata i wynika z etapu rozwojowego,                        w którym aktualnie się znajdują. Ogromny zapał poznawczy dzieci  wymaga od nauczyciela wieloaspektowego przygotowania, dużej pomysłowości, aby zorganizować pracę                              w przedszkolu, ukierunkowaną przede wszystkim na zabawę.

            Należy pamiętać, iż w większości oddziaływania wychowawcze i edukacyjne są poza dziecięcą świadomością. Maluchów „nie zasypuje się” informacjami, nie tłumaczy się – co to jest dyscyplina, sięga się natomiast do różnych kreatywnych i ciekawych z perspektywy przedszkolaka rozwiązań.

            Moją propozycją są rymowanki-pomagajki, które w łatwy i twórczy sposób ułatwią nauczycielowi organizację działań w grupie, a dzieciom pozwolą zbudować szereg poprawnych nawyków, które wpłyną na ich obecne i przyszłe funkcjonowanie
w społeczeństwie.

Rymowanki - pomagajki to pomocna technika, którą możemy użyć w trakcie wdrażania zasad u najmłodszych przedszkolaków, a potem respektowania  ich nawet w grupie dzieci najstarszych. Ogromną zaletą jest to, że każdy nauczyciel może indywidualnie opracować sobie własne pomagajki, które będą efektywne w pracy z jego grupą.

Rymowanki – pomagajki z powodzeniem stosuję w praktyce. Mam więc pewność,
że jest to ciekawa forma dla dzieci, łatwo przyswajalna i co najważniejsze, pozwalająca osiągnąć  zamierzony cel wychowawczy.

Poniżej przedstawiam zestaw kilku napisanych przeze mnie rymowanek – pomagajek, które podzieliłam na kategorię: higiena, czynności porządkowo – organizacyjne, zachowania wobec rówieśników.

HIGIENA

Kiedy znajdziesz się w łazience

Przed śniadaniem  umyj ręce!

CZYNNOŚCI PORZĄDKOWE I ORGANIZACYJNE

Czary – mary, hokus – pokus

W naszej sali jest już spokój.

 

Siadamy prościutko,

Już nie rozmawiamy,

Bo nasze zajęcia

Zaraz zaczynamy.

 

Usiądź po turecku -

na dywanie w kółeczku.

Zrobimy coś fajnego,

naprawdę ciekawego.

 

Szybko do pudełka klocki chowaj,

i kiedy to zrobisz głośno zawołaj.

Bo tylko zuchy tak ładnie sprzątają,

a za to dorośli je nagradzają.

 

Klocki do pudełka włóż,

to nie będzie się zbierał na nich kurz.

 

Czas już na rytmikę!

Zrób więc wesołą minkę,

I złap za rękę dziewczynkę.

 

Chłopcy i dziewczynki!

Czas wyjść z naszej sali,

więc ustawcie się w pary.

Trzymajcie się grzecznie za rączki,

i róbcie cichutkie kroczki.

ZACHOWANIA WOBEC RÓWIESNIKÓW

Nie wyrywaj tej zabawki,

Bo to rzecz jest koleżanki.

Chcesz pożyczyć?

To zapytaj i wtedy,

szybko zabawkę chwytaj!

mgr Karolina Milichiewicz

Techniki plastyczne - malarskie

Techniki malarskie pełnią ważną rolę w rozwijaniu wrażliwości estetycznej dzieci. Pogłębiają bowiem i rozwijają jego naturalne zdolności odczuwania światła, barw, form i przestrzeni. Dziecko używając farb kształtuje umiejętność rozróżniania kolorów i ich rodzajów oraz ćwiczy się w dobieraniu i mieszaniu farb w celu otrzymania nowych kolorów. Wartości kształcące technik malarskich polegają na rozwijaniu wyobraźni malarskiej dziecka, a tym samym poszerzenia zakresu  widzenia barw i ich odcieni w otoczeniu.

MALOWANIE:

- „na sucho” – kredkami ołówkowymi, świecowymi, akwarelowymi, pastelami suchymi i olejnymi.

- malowanie różnymi farbami: akwarelowymi, plakatowymi, akrylem

- „mokre w mokrym” – zwilżenie całej powierzchni kartki wodą i malowanie po nim potrzebnych plam farbami. Po wyschnięciu rysowanie piórkiem i czarnym tuszem (ewentualnie czarnym markerem) na każdej z nich zarysów i charakterystycznych szczegółów.

-malowanie akwarelą z posypywaniem solą

- malowanie farbą rozrobioną z solą

-malowanie atramentem, rozdmuchiwanie go

- malowanie na zgniecionym papierze

- odciskanie dłoni, stóp, malowanie ciałem i przedmiotami np. samochodzikami zamoczonymi w farbie plakatowej

- odciskanie brzegu tekturki zamoczonej w farbie

-pryskanie za pomocą szczoteczki, linijki

- akwarelą i pastą do zębów – wyciśnięcie pasty i mieszanie jej z farbą rozcieńczoną wodą. Powstaje farba kryjąca, którą można przy pomocy pędzla malować potrzebny wzór.

- farbą klejową – przygotowanie kleju z ugotowanego krochmalu zabarwionego farbą. Pokrycie klejem całej powierzchni kartki, a następnie tworzenie kompozycji poprzez rysowanie patyczkiem.

- na gazie, płótnie lub tkaninie - zaznaczenie szkicu ołówkiem lub jasnym kolorem farby i wypełnianie zarysów farbami plakatowymi lub akrylowymi.

- na podobraziu z kaszy mannej – pokrycie całej powierzchni kartonu klejem,                  a następnie kaszą manną. Po wyschnięciu malowanie plam farbą.

- nitką – namoczoną w farbie nitkę wkłada się do złożonego na pół kartonu tak, aby jej kawałek wystawał, następnie nitkę wyciąga się otrzymując w ten sposób ciekawe kompozycje.

- stemplowanie - przekrojenie surowego ziemniaka na połowę i wycięcie w każdej połówce potrzebnego wzoru, pomalowanie go farbami i odciskanie na kartce.

- odbijanie tiulem i gazą – zanurzanie w pojemniku z tuszem niewielkich kawałków tiulu lub gazy i tworzenie z nich kompozycji poprzez odbijanie. Można również wykonać szablony np. drzew, słońca i za pomocą nasączonej gazy odbijać je na kartce.

- wydrapywanki – malowanie kartonu kredką świecową lub świecą, pokrywanie powierzchni farbą plakatową lub tuszem. Po wyschnięciu wydrapywanie igłą lub ostrym patyczkiem zamierzonych kształtów.

DEKALKOMANIA – na śliskiej powierzchni (np. koszulki na kartki) wykonuje się barwne plamy farbą, skrapia się je wodą a następnie przykłada kartkę i przesuwa ją w dowolnym kierunku.

AKATUSZ – malowanie kleksami tuszu poprzez rozdmuchiwanie go w różnych kierunkach.

DRIPPING (z angielskiego ściekanie, kapanie) - technika malarska polegająca na spontanicznym chlapaniu i wylewaniu farb o różnej konsystencji prosto z puszki na leżące lub ułożone pod kątem płótno oraz wykorzystywaniu fantastycznych reliefowych zacieków utworzonych przez rozbryzgującą się czy ściekającą farbę.

mgr Joanna Zielonka

 

Mały Miś w świecie wielkiej literatury”- projekt edukacyjny.

W listopadzie 2020 roku grupa IX dołączyła do projektu edukacyjnego pt.”„Mały Miś w świecie wielkiej literatury” Moduł 1 „Książki dzieciństwa”, którego  autorem jest  Pani Aneta Konefał, dyrektor Przedszkola Publicznego nr 1 w Kolbuszowej oraz grupa MAC S.A. Celem głównym projektu jest rozwijanie i promowanie czytelnictwa we współpracy ze żłobkami, przedszkolami, szkołami podstawowymi, szkołami specjalnymi, szkolnymi świetlicami, bibliotekami szkolnymi, specjalnymi ośrodkami szkolno-wychowawczymi                  w całej Polsce i za granicą. Dzięki temu projektowi zachęcamy dorosłych do głośnego czytania dzieciom oraz uświadamiamy rolę czytelnictwa w życiu dziecka ,co prowadzi do wyrobienia właściwych nawyków czytelniczych. Dziecko zostaje wprowadzone w świat literatury przez zabawy, piosenki, twórczość plastyczną a przy okazji za pośrednictwem literatury nabywa wartości moralne.  Ważnym elementem jest również włączenie w życie przedszkola rodziców oraz przedstawicieli środowiska lokalnego, którzy poprzez przygotowanie dzieci do projektu biorą w nim czynny udział. Projekt jest zgodny z podstawą programową wychowania przedszkolnego oraz kierunkami polityki oświatowej państwa na rok szkolny 2020/2021. Zakończenie projektu planowane jest na marzec 2021 r.

Nasze sześciolatki wspólnie z rodzicami z wielkim zaangażowaniem włączyły się                           w ”zmisiowany” projekt. W każdym tygodniu jedno lub dwoje dzieci z grupy wybrane przez nauczyciela czyta z rodzicem w domu swoją ulubioną książkę, oraz wykonuje ilustrację do książki. Rodzic pomaga dziecku nauczyć się opowiadać książkę, a następnie na forum grupy dzieci prezentują wybrane przez siebie książki. Takie zaprezentowanie się na forum grupy sprzyja nabywaniu pewności siebie, śmiałości oraz większej wiary we własne możliwości. Naszym co tygodniowym opowiadaniom  przygląda się z bezpiecznej odległości nasz grupowy Miś „Zdziś” który odbywa  z nami tą czytelniczą podróż. Przed każdą prezentacją  tradycją stało się również odśpiewanie piosenki pt. ”Zmisiowanie”. Można zaobserwować , że bardzo często dzieci wzajemnie zachęcają się do przeczytania swojej ulubionej książki. Przy każdej prezentacji dzieciom towarzyszą emocje,  zaciekawienie i uśmiech na twarzy, oraz oczekiwanie na kolejną prezentację swoich kolegów z grupy.

Justyna Sławacka- Makowska

WSPANIAŁE BALE KARNAWAŁOWE

W tym roku szkolnym w naszym Przedszkolu bal karnawałowy odbył się zupełnie inaczej niż zawsze. Nie można było zorganizować zabawy w udekorowanej sali balowej,                         z orkiestrą i innymi przedszkolakami.

W związku z tym Panie nauczycielki postanowiły, że same zorganizują bal swoim przedszkolakom, w swoich salach.

Obserwując zabawy karnawałowe we wszystkich grupach dostrzegłam moc pozytywnych                    i wartościowych sytuacji dla naszych przedszkolaków.

Głównym celem zabawy karnawałowej było kultywowanie tradycji i zwyczajów związanych z karnawałem, wyzwalanie uczucia radości w trakcie wspólnych zabaw i tańców,  rozwijanie ekspresji ruchowej – ilustrowanie ruchem muzyki, kształtowanie

poczucia przestrzeni, tworzenie atmosfery przyjemnej i wesołej zabawy i najważniejsze

 - wzmacnianie więzi koleżeńskich i dobrych relacji z rówieśnikami

!!!!!!!!!!!!!!!!!! ZABAWA BYŁA WSPANIAŁA !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

* w każdej grupie zabawy poprowadziły nauczycielki, co sprawiało dzieciom ogrom radości                    i pozytywnych emocji.

* nauczycielki włączały dzieci w przygotowanie do balu, wystrój sali, przygotowanie stolików do poczęstunku, porządkowanie sali po zabawie.

* w każdej grupie nauczycielki we wsparciu rodziców zorganizowały poczęstunek dla dzieci.

* nauczycielki zapewniły dzieciom wiele atrakcji takich jak: tańce, konkursy z nagrodami, zagadki i quizy, konkurs tańca na gazecie zabawy taneczne przy dyskotekowej kuli, możliwość zaprezentowania na forum grupy swojego karnawałowego stroju, zabawy z chustą animacyjną, zabawy taneczne z całego świata,

* nauczycielki zadbały aby rodzice mieli możliwość oglądania filmików i zdjęć z balu.

Wszędzie panowała radosna atmosfera, wszystkie dzieci bardzo chętnie bawiły się                   i uczestniczyły w proponowanych zabawach. Nauczycielki tak zorganizowały ten dzień, że każde dziecko czuło się prawdziwym gospodarzem swojej sali, ale też wyjątkowym gościem na balu.

mgr Magdalena Bielak

KĄCIK SPORTOWY

            W przedszkolu dość często nauczycielki wykorzystują Metodę Weroniki Sherborne, zwaną Metodą Ruchu Rozwijającego. Ma ona za zadanie zaspokojenie naturalnych potrzeb dziecka, dotyczących kontaktów z dorosłymi. Jest to metoda ogólnorozwojowa pozwalająca dziecku rozwijać świadomość własnego „ja”, a zarazem metoda diagnostyczna                                 i terapeutyczna.

Wspomaga także terapię dzieci z zaburzeniami rozwoju. Podczas systematycznych spotkań w małych grupach dziecko ćwiczy w parze z rodzicem. Dzieci wykonują ćwiczenia ruchowe, które rozwijają świadomość własnego ciała, świadomość przestrzeni, umiejętność wchodzenia w relację oraz komunikację.

Główne cele metody Sherborne to:

  • realizacja potrzeby ruchu i zabawy,
  • uzyskanie rozluźnienia, relaksu, rozładowania napięcia,
  • poznanie własnego ciała i jego możliwości,
  • zwiększenie poczucia siły i własnej wartości, zaufania do siebie, pewności siebie,
  • uzyskanie akceptacji samego siebie,
  • nawiązywanie bliskiego kontaktu z innymi ludźmi,
  • wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa,
  • doznawanie przyjemności, radości, zabawy, więzi z grupą.

Przykładowe ćwiczenia:

  • Ćwiczenie kształtujące świadomość osoby.

    Powitanie piosenką (zwrócenie uwagi na daną osobę).
    Dzieci stoją w kole śpiewają i naśladują słowa piosenki pt. ,,Witaj” do melodii Panie Janie.

    Witaj, ...(imię), witaj, ...(imię). (Uczestnicy zabawy patrzą na konkretne dziecko).
    Jak się masz, jak się masz? (Machają do niego, zaglądają mu w oczy. )
    Wszyscy cię witamy, (Wyciągają ręce w geście powitania)
    Wszyscy cię kochamy. (Krzyżują ręce na piersiach)
    Bądź wśród nas, bądź wśród nas. (Wszyscy chwytają się za ręce, tworząc krąg.)
  • Ćwiczenia kształtujące świadomość schematu ciała.

    „Bajka o moim ciele” – wszyscy znajdują się w pozycji siedzącej i nazywają różne części ciała i jednocześnie wykonując konkretny ruch:
    - poznajemy swoje rączki,
    - rączki witają się z nóżkami, dotykamy swoje stopy,
    - paluszki spacerują dalej i spotykają kolanka,
    - po kolankach mamy brzuszek, głaszczemy i masujemy,
    - idą paluszki dalej i witają się z szyjką, kręcimy szyjką raz w jedna, raz w drugą stronę,
    - po szyi poznają paluszki buźkę, dotykają oczka, nos – liczą dziurki w nosie, dotykają brodę,
    - paluszki – wędrowniczki głaszczą włosy i spotykają uszy, liczą uszy.
    - poprawianie fryzury.
  • Ćwiczenia kształtujące świadomość przestrzeni.

    Zabawa pt. ,,Jak najwyżej’. Wszyscy leżą na plecach ,,w rozsypce” na podłodze. Sięganie rękoma i nogami ,, do sufitu”, wyciąganie ich jak najwyżej, naśladowanie ruchem dłoni gestu wkręcanie żarówek.

mgr Ewa Cichalewska

KĄCIK J. ANGIELSKIEGO

Hasłem przewodnim zajęć powinna być różnorodność. Nauczyciel musi zadbać o to, by podczas “lekcji” pojawiały się rozmaite aktywności (statyczne, ruchowe, wykonywane                w ciszy i skupieniu, a także takie w atmosferze kontrolowanego szaleństwa) oraz sięgać po narzędzia, które aktywizować będą wszystkie zmysły uczniów.

Mają pojawiać się nie tylko narzędzia, jak piosenki czy niezastąpione flashcards. Od czasu do czasu powinna być prezentacja, zajęcia na dworze, czy oparte na oryginalnej anglojęzycznej literaturze dla dzieci. Do nauki należy wykorzystać realne przedmioty                       z otoczenia dziecka, które będą mogli nie tylko oglądać, ale też dotykać czy smakować. Nie należy zapominać także o  własnych umiejętnościach i kreatywności przedszkolaków, dzięki którym będą mogli stworzyć coś samodzielnie.

Słownictwo wiosenne:

awakening – przebudzenie
bask – wygrzewać się (np. na słońcu)
beetles – żuki
blooming – kwitnący
breezy – wietrzny
bright – słoneczny (np. dzień)
bud – pąk, pączek (np. kwiatu)
bunny – króliczek
butterfly – motyl
buzz – bzyczeć (np. pszczoła)
catkins – bazie
cheerful – radosny (np. człowiek)
chirp – ćwierkanie
cress – rzeżucha
daffodil – żonkil
daisy – stokrotka
dandelion – mlecz (mniszek lekarski)
drizzle – mżawka
Easter – Wielkanoc

grassy – trawiasty
hatch – wykluwać się (z jajka)
joy – radość
ladybird – biedronka
lark – skowronek
pansy – bratek
puddle – kałuża
rainbow – tęcza
snowdrop – przebiśnieg
sow – siać, zasiewać
spring cleaning – wiosenne porządki

mgr Ewa Cichalewska

KĄCIK MUZYCZNY

Wiosna budzi wszystko do życia.

Propozycje piosenek:

  • „Kiedy wiosna przyjdzie do nas- zielona trawa”.
  • „Maszeruje wiosna”.
  • „Wiosna w błękitnej sukience”.
  • „Już ozimina szumieć zaczyna”.
  • „Kle, kle boćku”.
  • „Kłótnia wielkanocna”.

mgr Ewa Cichalewska

KĄCIK LOGOPEDYCZNY

 

KĄCIK RELIGIJNY

Symbole wielkanocne i ich znaczenie dla dzieci

Drodzy Rodzice! Przed nami pełen wrażeń tydzień świąteczny. Dzieci czekają już na Wielkanoc. W tym tygodniu dzieci powinny zdobyć informacje na temat zwyczajów i tradycji wielkanocnych.

Dzieci poznają symbole Świąt Wielkanocnych:

chleb - symbolizuje ciało Pana Jezusa, a także dobrobyt;

jajo - to symbol życia i zwycięstwa;

wędlina - miała zapewnić zdrowie;

sól - miała chronić przed złem;

chrzan - miał zapewniać siłę fizyczną;

ciasto - (babka) symbolizuje doskonałość;

baranek – przypomina o tym, że Chrystus odkupił nasze grzechy, a my jesteśmy zaproszeni na ucztę pańską.

mgr Ewelina Sobera

NASZE PROJEKTY

Szkoła Promująca Zdrowie

 

KLUB CIEKAWEJ KSIĄŻKI

„Gryzmoł” Dorota Gellner

Dama Orderu Uśmiechu Dorota Gellner stworzyła tak niesforną postać, przed którą drży nie tylko przestraszona lwem siostra, ale nawet podjadana przez Czupiradło ściana.                    Zadziwiające w tym małym człowieku jest to, że im bardziej jest on nieznośny, tym więcej śmiechu w nas wywołuje. Poznajcie Gryzmoła!

„Opowiadania dla przedszkolaków” Renata Piątkowska

Bohaterem i jednocześnie narratorem każdej z dwudziestu krótkich historii z życia przedszkolaka jest Tomek. Każdego dnia ma on nowe pomysły, które niestety nie zawsze są rozumiane przez dorosłych członków rodziny.

 

WKRÓTCE

Niedługo Święta Wielkiej Nocy…

      W uroczysty dzień Zmartwychwstania Pana

niech obdarzy Was On pokojem serca

          i radością na każdy dzień!

           
     
 
       

 

WIERSZE DO NAUKI I POKAZYWANIA

  • „A tulipan śpi” Dorota Gellner

Idą , idą ciepłe dni
a tulipan śpi!
Słońce siadło na parkanie
– Wstawaj, wstawaj tulipanie,
kończ zimowe sny!
A tulipan śpi!
Słychać wkoło deszczu granie
– Wstawaj, wstawaj tulipanie,
dam ci krople trzy!
Stanął dziadek na ścieżce
– tulipanie śpisz jeszcze?
Postawię na grządce budzik,
może wtedy się obudzisz!
– Kto to dzwoni! Kto mnie woła?
O, jak ciepło dookoła! Patrzcie liście mam zielone!
– I na głowie mam koronę!
A tak mało brakowało, żebym przespał wiosnę całą!

  • ,,Przyjście wiosny” Jan Brzechwa

Naplotkowała sosna,
że już się zbliża wiosna,
Kret skrzywił się ponuro:
-Przyjedzie pewno furą...
Jeż się najeżył srodze:
raczej na hulajnodze.
Wąż syknął - Ja nie wierzę ,
przyjedzie na rowerze.
Kos gwizdnął: Wiem coś o tym,
przyleci samolotem.
Skąd znowu - rzekła sroka -
ja jej nie spuszczam z oka
i w zeszłym roku w maju
widziałam ją w tramwaju.
-Nieprawda! Wiosna zwykle
przyjeżdża motocyklem!
-A ja wam to udowodnię,
że właśnie samochodem,
-Nieprawda, bo w karecie!
- W karecie? Cóż pan plecie?
Oświadczyć mogę krótko,
że płynie własną łódką!

A wiosna przyszła pieszo.
Już kwiaty z nią się spieszą,
już trawy przed nią rosną
i szumią: - Witaj wiosno!

  • ,,Wiosenka“ Hausman

Przyszła wiosenka, z kwiatów wonią miłą,

Przeprosiła zimę, że jej rok nie było.

Błękitnymi oczy spojrzała do góry,

Przeprosiła słonko za zimowe chmury.

Przeprosiła pola za zimowe śniegi,

Wypełniła sobą cały świat po brzegi.

 

Redagują: Ewa Cichalewska, Beata Kaznowska

Opracowanie graficzne: Ewa Cichalewska, Beata Kaznowska

Autorzy: mgr Ewa Cichalewska, mgr Jolanta Czerwonka, mgr Beata Kostrzewska, Justyna Sławacka- Makowska,  mgr Karolina Milichiewicz, mgr Magdalena Pawłowska, mgr Anna Sarafin, mgr Ewelina Sobera, mgr Ewa Wójtowicz, mgr Joanna Zielonka.

Wydaje: Przedszkole nr 63 20-570 Lublin ul. Szmaragdowa 22  p63lublin.eu.pl